به گزارش خبرنگار پایگاه تحلیلی خبری «مرزداران» به نقل از اروم نیوز؛ نجیبه معصومی سرای خبرنگار و فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت؛ در جهان امروز، میدان تقابل کشورها دیگر محدود به مرزهای جغرافیایی و ابزارهای نظامی نیست جنگ‌ها شکل پیچیده‌تری به خود گرفته‌اند و افکار عمومی، اعتماد اجتماعی، هویت ملی و سرمایه‌های فرهنگی ملت‌ها به یکی از مهم‌ترین عرصه‌های رویارویی تبدیل شده‌اند در چنین شرایطی، آنچه می‌تواند یک جامعه را در برابر فشارهای بیرونی مقاوم نگه دارد، صرفاً قدرت نظامی یا امکانات اقتصادی نیست؛ بلکه برخورداری از انسجام اجتماعی و احساس تعلق مشترک میان مردم است.
جنگ ترکیبی، پیش از آنکه به دنبال تغییر معادلات در میدان باشد، تلاش می‌کند معادلات ذهنی جامعه را دگرگون کند ایجاد ناامیدی، بزرگ‌نمایی مشکلات، تضعیف اعتماد عمومی، تشدید اختلافات اجتماعی و القای احساس تنهایی و بی‌پناهی، از جمله ابزارهایی هستند که می‌توانند جامعه را از درون دچار فرسایش کنند در این میان، حضور آگاهانه مردم در عرصه‌های اجتماعی و دفاع از منافع ملی، پیامی روشن درباره زنده بودن سرمایه اجتماعی و مسئولیت‌پذیری عمومی به همراه دارد.
یکی از مهم‌ترین ابعاد حضور مردم، تأثیر آن بر محاسبات و برداشت‌های بازیگران خارجی است جامعه‌ای که در بزنگاه‌های حساس بتواند اختلاف‌نظرهای داخلی را از منافع کلان ملی تفکیک کند، به‌سادگی در برابر فشارهای روانی و تبلیغاتی آسیب‌پذیر نخواهد بود نمایش همبستگی اجتماعی می‌تواند محاسبات طرف‌های متخاصم را با چالش مواجه کند و امکان بهره‌برداری تبلیغاتی از شکاف‌های داخلی را کاهش دهد.
اما اهمیت انسجام ملی تنها به عرصه بین‌المللی محدود نمی‌شود در داخل کشور نیز اعتماد میان مردم، مسئولان و نهادهای اجتماعی، نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ ثبات و آرامش دارد هیچ جامعه‌ای با تعمیق شکاف‌های قومی، مذهبی، فرهنگی و سیاسی به توسعه پایدار دست پیدا نمی‌کند تنوع قومی و فرهنگی ایران، اگر با احترام متقابل و عدالت در برخورداری از فرصت‌ها همراه باشد، نه یک تهدید، بلکه ظرفیتی ارزشمند برای تقویت هویت ملی است.
در این میان، باید میان اعتراض به مشکلات و تلاش برای ایجاد ناامنی تفاوت قائل شد مردم حق دارند مطالبات اقتصادی، اجتماعی و معیشتی خود را مطرح کنند و انتظار پاسخگویی داشته باشند اتفاقاً شنیدن صدای جامعه و رسیدگی به دغدغه‌های آن، یکی از مهم‌ترین راه‌های تقویت انسجام ملی است نمی‌توان از مردم انتظار همراهی و همدلی داشت، اما نسبت به مشکلات و مطالبات آنان بی‌تفاوت بود اعتماد عمومی زمانی تقویت می‌شود که شهروندان احساس کنند صدایشان شنیده می‌شود و در تصمیم‌گیری‌ها جایگاه دارند.
از سوی دیگر، نباید اجازه داد جریان‌های معاند با سوءاستفاده از نارضایتی‌ها، اختلافات و نگرانی‌های اجتماعی، میان مردم شکاف ایجاد کنند مقابله با چنین رویکردهایی بیش از هر چیز نیازمند آگاهی‌بخشی، اطلاع‌رسانی مسئولانه و تقویت سواد رسانه‌ای است.
نکته مهم دیگر، نقش امید در حفظ پایداری اجتماعی است. جامعه‌ای که گرفتار ترس و ناامیدی شود، توان تحلیل درست شرایط را از دست می‌دهد البته امیدآفرینی به معنای نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ بلکه به معنای دیدن واقعیت‌ها در کنار ظرفیت‌ها، فرصت‌ها و امکان اصلاح امور است امید واقعی از اعتماد، شفافیت، عدالت و عملکرد مسئولانه شکل می‌گیرد.
بی‌تردید خانواده، امنیت اجتماعی و حفظ کرامت انسانی نیز از پایه‌های اساسی انسجام ملی هستند مردم زمانی احساس امنیت و تعلق بیشتری می‌کنند که اطمینان داشته باشند حقوق، آرامش و حرمت آنان مورد توجه قرار دارد.
